Relatiebemiddeling 60+

Hoop doet leven:

Vanochtend een intakegesprek gehad bij een weduwnaar van 72 jaar. Na binnenkomst en ons introductiegesprek belandde we al snel in een diepgaand gesprek. Waarbij de tranen in zijn ogen stonden toen hij sprak over zijn overleden vrouw. Zij is nu een jaar geleden overleden vertelt hij en ik krijg een foto van haar te zien.

Pfff dit is altijd even zo’n moment dat ik als consulent zijnde graag een steun wil zijn maar tegelijkertijd ook me sterk moet houden.

Voel zo mee met deze man, maar met al mijn cliënten die een partner hebben verloren. Zo het gemis en de leegte voelen. Niet meer weten hoe nu verder? Echter alleen mooie herinneringen wat achter blijft, maar het gemis niet weg neemt.
Wat een verdriet en gemis vertelt deze beste man en gaande het gesprek vertelt hij; dat het moeilijk is om weer alleen verder te gaan.

Ik begrijp hem helemaal en probeer me in te denken hoe het zou zijn als het mij zou overkomen. Ik zou niet weten hoe ik het moest doen. Jarenlang doe ik dit werk nu als consulent en geef veel advies hierin, maar weet nooit hoe ik het zelf zou doen.

Hij vertelt dat hij het huis uitvlucht en hele weken heeft vol gepland om maar niet thuis te hoeven zijn. Dit hoor ik vele cliënten zeggen. Volgens mij ook een normaal patroon na het verlies van een partner. Thuis word je er zo mee geconfronteerd. De muren komen op je af en praten niet terug. Ik heb hem het advies gegeven om meer de rust thuis te zoeken en toch weer te proberen een boek te lezen, hoe moeilijk ook. Laat het verdriet komen, want vluchten heeft geen zin. Vroeg of laat word je ermee geconfronteerd. Hij zegt ook dat hij dat ook weet en echt gaat proberen. Want als er straks een leuke date is moet ook deze man er klaar voor zijn! Gemis blijft maar er moet wel ruimte zijn voor een ander.

Tegelijkertijd hoor ik mezelf praten en zeg ik ook: dit is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Gelukkig heeft deze man ook hulp bij zijn rouwverwerking en merk ik ook dat hij ondanks het gemis weer verder wilt met zijn leven.

Wat hij heeft gehad zo zal het nooit meer worden. Het wordt een nieuw hoofdstuk in zijn leven. Met zijn vrouw heeft hij geschiedenis geschreven en dat zal hij niet meer meemaken. Met een maatje kan hij nu nog genieten van al het moois wat het leven te bieden heeft. Ook al kan hij dat zich nu niet voorstellen, toch hoopt hij het wel. Hoop doet immers leven en ik ga hem hierbij helpen!

Oh wat hoop ik toch dat deze man en eigenlijk al mijn cliënten weer het geluk met een ander vinden.
Het leven is om samen te kunnen delen!

– Kristel